We zijn er bijna allemaal verslaafd aan: de planning.

Onze agenda’s zitten voller dan een gemiddelde trein in de spits, in de hoop dat we de chaos van het leven kunnen beheren. Een strak schema geeft ons dat heerlijke, warme dekentje van veiligheid en voorspelbaarheid.

Maar wees eens eerlijk: hoe vaak verloopt je dag écht precies zoals je hem om 08:00 uur had uitgedacht? Meestal gooit het leven er na een uur al een onverwachte wending in. Zucht!

De muizen in je voorraadkast

Zodra onze perfecte planning in het honderd loopt, schieten we in de stress. We wringen ons in allerlei bochten om de werkelijkheid terug in ons schema te duwen. Het resultaat? Onrust. Die onrust knaagt aan je en je stress-level stijgt.

Voor je het weet, is je gevoel van zekerheid helemaal opgepeuzeld en sta je met lege handen. Je planning is ‘weggeknaagd’ door omstandigheden. Precies zoals kleine muizen in een overvolle voorraadkast aan de verpakkingen ‘knagen’.

Weg controle. Wat nu?

Plan gerust, maar houd de achterdeur open.

 

Betekent dit dat je je agenda maar ritueel moet verbranden?

Zeker niet! Structuur geeft overzicht en rust in je hoofd. Het is een handig hulpmiddel, maar het mag geen gevangenis worden.

De kunst is om te plannen voor de richting, maar de controle over de uitkomst los te laten. Zie de onverwachte veranderingen niet als een fout in het systeem, maar als een cadeautje. Een soms wat onhandig ingepakt cadeautje, dat wel, maar het dwingt je om te groeien in aanvaarding.

Het 'Engelenperspectief': Even opstijgen boven de chaos

Wanneer het misloopt, hebben we de neiging om in te zoomen. We staren ons blind op het probleem (tunnelvisie!). Wat als je op zo’n moment eens uitzoomt?

 

Ik noem dat het engelenperspectief.

Je koppelt je niet los omdat het je niet meer kan schelen, maar je neemt afstand om het hele landschap te zien.

Vanuit de lucht ziet die file of die misgelopen afspraak er ineens een stuk minder dramatisch uit. Je creëert ruimte in je hoofd, en in die ruimte ontstaan vaak de beste oplossingen.

Aanvaarding en flexibiliteit zijn daar enkele van.

De zand-test

Voor iedereen die toch nog de neiging heeft om de touwtjes krampachtig vast te houden, heb ik een kleine test.

 

Stel je voor dat je een hoopje zand in je handpalm hebt:

• Houd je je hand open? Dan blijft het zand rustig liggen. Je hebt overzicht op het zand en je ervaart rust.
• Maak je een vuist omdat je het zand wilt controleren? Dan glipt het tussen je vingers door en blijf je met bijna niets over.

Zo werkt het ook met het leven. Hoe harder je knijpt, hoe sneller het je ontglipt. De situatie verandert niet door knijpen.

Meester over je eigen reactie

Controle over de wereld om je heen is een illusie, maar er is één ding waar je wel de regie over hebt: hoe jij reageert. Maak jezelf meester over de situatie door je houding te ontspannen.

Stap af van het beeld hoe het had moeten zijn en kijk naar wat er nu is. Zoals een dierbare vriend altijd zegt: "Het is zoals het is." En dat is meer dan genoeg.

 

Veel succes met het openen van je handen!

 

In licht en liefde,

Isabelle