In stilte gaan? Doe maar niet.

We zeggen het voortdurend tegen onszelf (en tegen elkaar): “Ik moet echt eens wat vaker in stilte gaan.” 

In onze drukke maatschappij is het een must geworden. Stilte als de ultieme kuur tegen de hectische momenten: een manier om eindelijk weer eens te voelen wie we zijn.

Maar laten we eerlijk zijn: wat betekent dat eigenlijk? En is het überhaupt haalbaar, of is het het volgende item op je to-do-lijst waar je alleen maar onrustig van wordt?

Radio Non-Stop in je hoofd

Laten we beginnen bij de realiteit: het is luid. Altijd. 

Zelfs als je je telefoon op mute zet en je laptop in de kast zwiert, stopt de uitzending in je hoofd niet. Je hersenen draaien overuren met lijstjes, regeltjes en scenario’s waar je moe van wordt.

Zodra je de externe ruis uitschakelt, gebeurt er iets opvallends: de interne stem wordt alleen maar luider. Je hersenen ‘checken niet uit’ met een druk op de knop. 

Wil jij?

Stilte begint bij een wens, niet bij een verplichting. 

Vind je het op dit moment niet nodig? 

 

Stop dan gerust met lezen. Even goede vrienden. Als je jezelf dwingt om stilte te zoeken terwijl je er eigenlijk geen zin in hebt, ben je alleen maar tegen de stroom in aan het zwemmen. Ook dat kost energie en brengt je nergens.

Echt ‘willen’ is de enige motor die werkt. Zonder die oprechte wens blijft stilte gewoon... een heel saai moment waarin je je afvraagt wat je vanavond gaat eten. 

Taalkundige sabotage: Gaan vs. Zijn

Kleine toelichting, naar mijn gevoel, over ‘in stilte gaan’. Het klinkt als een actie, een opdracht, een prestatie. Alsof je je wandelschoenen moet aantrekken en een berg moet beklimmen.

 

Wat denk je van ‘in stilte zijn’?

 

‘WIE IS’, hoeft niets meer te doen. De druk valt weg. Je bent er al. 

Stop met jezelf te forceren om naar die stilte toe te reizen. Je bent geen toerist in je eigen hoofd; je bent de bewoner. Wederom, je bent er al.

De handleiding voor de 'Niet-Doener'

Hoe doe je dat dan, dat 'zijn'?

Wees een aanwezig mens. Adem in, adem uit. Voel je lichaam. Kom toe in je lichaam door te zakken in je lichaam. Per ademteug zak je steeds dieper. 

 

Merk op wat er gebeurt. Observeer jezelf. 

Dit is het verschil tussen een 'human doing' en een 'human being'.

Wanneer je stopt met presteren, geef je jezelf het ultieme cadeau: de erkenning dat wie je bent – precies zoals je daar nu zit – meer dan voldoende is.

Je interne ruis accepteren (ook die valse noten)

Stilte is voor mij niets anders dan vrede hebben met wie je bent, zelfs op je luidste momenten. In plaats van te vechten tegen je gedachten, laat je ze gewoon oplossen in het grote geheel. Jouw geheel. 

Laat je gedachten gewoon uitdoven. Telkens opnieuw oefen je in het ‘uitdoven’ van de drukte in je geest. Na een tijdje oefenen zal je merken dat je geest minder hard gaat schreeuwen. Dat is de route naar echte rust.

‘Zijn’ terwijl de storm raast

Als je gedachten minder luid worden, veranderen ze in reizigers. Ze komen, ze gaan, en jij hoeft ze geen kopje koffie of thee aan te bieden. En wanneer je dit uitdoven blijft oefenen, zal je merken dat jij er steeds beter in wordt. 

Het doel is dat jij bepaalt wat je denkt en wanneer. Er is een tijd om ‘te zijn’ en een tijd om ‘te doen’.

 

Je hoeft niet perfect stil te zijn. Je hoeft alleen maar jezelf te omarmen en liefdevol te aanvaarden dat de geest steeds opnieuw zal ‘praten’ tegen jou. 

Dat is de vrede die rust brengt in je hart en je geest. Een gloed die over je heen komt, ongeacht hoe hard het om je heen stormt.

 

En als dat uitdoven goed lukt, dan zijn de 'moetes' weg. De druk is eraf.

Blijf daar dan maar even, want je bent precies waar je moet zijn.

In licht en liefde,

Isabelle